கொரோனா: என்னுடைய மனநிலை

தேவையற்ற பயவுணர்வை ஏற்படுத்தும் வகையில் கொரோனாவைச் சார்ந்து, அதிகமான பதிவுகள் போடக்கூடாதென்றுதான் நினைத்திருந்தேன். ஆனால், சில அலட்சியமான மனிதர்களின் போக்கு என்னை எழுதத் தூண்டுகிறது. ஒருவேளை, எனக்கு ஏதாவது நேர்ந்தால் என்னைச் சுற்றியிருந்த அலட்சியக்கார மனிதர்கள்தான் காரணம் என்பதைச் சொல்லும் ஆவணப்பதிவாக இருக்கட்டுமே. கொரோனா நுண்கிருமி, உடலளவில் உண்டாக்கும் பாதிப்பைவிட, மனதளவில் அதிகமாகவே உண்டாக்குகிறது. எங்கு திரும்பினாலும், கொரோனா... கொரோனா... கொரோனா.... கொரோனா.... கொரோனா..... கொரோனா..... கொரோனா...... கொரோனா....... கொரோனா....... இந்தக் கூக்குரல், ஓலக்குரல், ஒப்பாரிக்குரல், அட... ஏதோவொரு குரல், அவரவர்களை அவரவர்களின் கைகளினாலே தற்கொலை செய்துக் கொள்ளவும், அடுத்தவனை எந்தவித பாரபட்சமுமின்றி கொலை செய்திடவும் மறைமுகமாக தூண்டிக் கொண்டிருக்கிறது. அது எத்தனை பேருக்கு புரிகிறதென்று தெரியவில்லை. என் மனதிற்கு ஏதோ கொஞ்சம் புரியத் தொடங்கியிருக்கிறது. எனக்கு நன்றாக தெரியும், மேலே நான் கொரோனா.. கொரோனா.. கொரோனா.. என பலமுறை குறிப்பிட்டதை முழுமையாக படிக்காமல், பலரும் தாண்டி சென்றிருக்கக் கூடும்; அல்லது அதிகபட்ச மறதியில், முழுமையாக படிக்க நேர்ந்திருந்தால் ஒருவித வெறுப்புணர்வை உண்டாக்கியிருக்கும். அந்த வெறுப்புணர்வை நினைத்துதான் என்னுடைய மொத்த கவலையும் இருக்கிறது. ஏனென்றால், அந்த வெறுப்புணர்வு கூடிய விரைவிலேயே வன்முறையாக வெடிப்பதற்கான அனைத்து சாத்தியக் கூறுகளும் நம் கண்முன்னே நடந்தேறிக் கொண்டிருக்கிறது.

அந்த வன்முறையின் திரி, தனிமனித ஒழுக்கத்தை ஒருபோதும் கடைப்பிடிக்காமல், கண்டபடி வெளியில் சுற்றித் திரிந்தபோதே கொளுத்தப்பட்டுவிட்டது. இனி அதன் வெடிச்சத்தம் நம் உயிரைப் பிளக்கும். கொலை, கொள்ளை மாதிரியான செயல்களும் அரங்கேறும். அதை நீர்த்துப்போக செய்வதற்கான சாத்தியங்கள் மிகக்குறைவே. நான் வெறுமனே பயமுறுத்துவதாக தோன்றலாம். அப்படி பயமுறுத்த வேண்டிய அவசியம் எனக்கில்லை. பயம் என்றால் என்னவென்று எனக்கும் தெரியும். ஏனென்றால், நானே பயந்துப்போய்தான் இருக்கிறேன்.

எங்கள் கிராமத்தில் 144 தடை உத்தரவுப் போட்டதற்கான எந்த அறிகுறியும் தென்படவில்லை. அவரவர்கள் தங்களின் வழக்கமான செயல்களை மும்முரமாக செய்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். கொரோனாவின்மீது எந்தவித புரிந்துணர்வும், பயமும் வந்ததாகக்கூட தெரியவில்லை. முன்பைவிட இப்போதுதான் அதிகளவில் கூட்டம் கூடிப் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதுவும் இந்த கொரோனாவைப் பற்றிதான் பேசுகிறார்கள். இதை எழுதும்போது, முன்பெப்போது ஒரு சமயத்தில் எழுதிய கவிதையொன்று நினைவுக்கு வருகிறது. அது;

“சாதியை ஒழிப்போமென

சாதிக்கட்சி தலைவர்

சடசடவென மேடையேறி

அடுக்கடுக்கான அடுக்குமொழியில்

அப்பாவி மக்கள்முன்

அளவில்லாமல் அளந்துவிட்டார்;

அவர்களும் அதையுமெச்சி

ஆரவாரத்தோடு கைத்தட்டினர்“

எத்தனை அபத்தமான செயல் இது. எங்கள் கிராம மக்களின் செயல்களைப் பார்க்கும்போது, நானெல்லாம் தப்பிப் பிழைப்பேனோ, மாட்டேனோ என்கிற பயவுணர்வு உண்டாவதை என்னால் தவிர்க்கவே முடியவில்லை. இங்குதான் இந்த நிலைமையெனின் நகர மக்கள் இன்னும் மோசம். எல்லாருக்குமே தான் படித்தவன், தனக்கு எல்லாமே தெரியும் என்கிற அகந்தை இருக்கும் போலும். இந்த அகந்தையெல்லாம் கொரோனாவிடம் செல்லுபடியாகாது. மாறாக, நாமெல்லாம் மேலே செல்லும்படியாகிவிடும். இந்த அரைகுறையான இணையத் தகவல்களை கழுதைப்போல மேய்ந்துவிட்டு, கண்டதை கத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள் இந்த மனிதப் பதறுகள், என்னையும் சேர்த்துத்தான்.

இதில் இன்னும் கொடுமையான விசயம் என்னவெனில், வாட்ஸ்-அப்பில் வருகின்ற வதந்தியான, போலியான பகிர்வுச் செய்திகள். எனக்கு மட்டும் கொரோனா நோய்த்தொற்று வந்தால்... கண்டிப்பாக வராது. ஏனென்றால், தமிழன் முட்டாளில்லை, முன்னோடி. ஒருவேளை, அதையெல்லாம் தாண்டி இந்த முன்னோடிப் பச்சைத் தமிழர்களில் ஒருவனான எனக்கு வந்தால், இந்த வதந்தியான செய்திகளை உருவாக்குவோர்களையும், பரப்புவோர்களையும் வெற்றிலையில் மைப்போட்டுப் பார்த்தாவது கண்டுப்பிடித்துவிட வேண்டும். அப்படி கண்டுப்பிடித்து மூக்கோடு மூக்கு வைத்து, அச்... அச்... அச்... என சளி அவர்களின் நுரையீரலை தொடும்வரை தும்மிவிட்டுதான் சாக வேண்டும்.

“ஆதிகாலத்திலயே தமிழர்கிட்ட மருந்து இருக்கு. சுடுதண்ணிய குடிச்சா தப்பிச்சுடலாம். 9 கோளும் ஒன்னா நேர்கோட்டுல வருது, லைட் ஆஃப் பண்ணா போதும், கொரோனா செத்துடும். அப்படி இப்படினு ஏகப்பட்ட வதந்திய கெளப்புறானுங்க. ஏன் ஜீவா... கண்ணாடிய திருப்புனா, ஆட்டோ எப்படி ஓடும்..? கொரோனா வைரஸ் பரவுறதவிட வேகமா இவனுங்க வதந்திய பரப்புறானுங்க. தும்மல போட்டுருவோம், செத்துத் தொலையட்டும்“

“இவனுங்கதான் இப்படினு டீவி பக்கம் போன.. அவனுங்க என்னய பயமுறுத்தியே கொன்னுடுவானுங்க போல. அவர்களையும் தேடிப்பிடித்து, மருத்துவர்களால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட அதே மாதிரியான மூன்று தும்மலை மூக்கோடு மூக்கு வைத்துத் தும்மிவிட வேண்டும். “அங்க அவ்ளோ பேர் பாதிக்கப் பட்டுட்டான். இங்க இவ்ளோ பேர் செத்துட்டானு சொல்றீயே தவிர எவனாச்சும் வீட்டுக்குள்ளயே தனியா இருங்கடா... அப்போதான் கொரோனா பரவாதுனு எந்த டீவிக்காரனாச்சும் சொல்றீங்களாடா? அப்படியே ஒண்ணு ரெண்டு டீவிக்காரனுங்க தப்பித் தவறி சொன்னாலும், நாங்க அத பாக்க மாட்டோம். ஏன்னா, நான் சாவாம இருக்கறது எப்படினு பாக்கறதவிட, அடுத்தவன் சாவறத பாக்கறதுலதான் எங்களுக்கு இன்ட்ரெஸ்டு. நோட் திஸ் பாய்ண்ட் யுவர் ஹானர்...“

என்னமோ போங்க... நான் எதையெதையோ உளறிக் கொண்டிருக்கிறேன். என் உளறல்களை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, ஒன்றை மட்டும் சொல்லிக் கொள்ள விரும்புகிறேன். “கேட்டா கேளுங்க.. கேக்காட்டி சாவுங்கடா...“ மன்னிக்கவும், இது நானில்லை. என்னோட மைண்ட் வாய்ஸ். “எப்டியும் கேக்க மாட்டானுங்க, எதுக்குடா டைம் வேஸ்ட் பண்ற?“ இதுவும் மைண்ட் வாய்ஸ்தான்.

கொரோனா மாதிரியான நோய்த்தொற்றை சமாளிப்பது அவ்வளவு கடினமான காரியமில்லை. எளிமைதான், ஆனால் நாம் விழிப்புணர்வோடு தனித்திருந்து செயல்பட வேண்டும். காலரா, சின்னம்மை, பெரியம்மை, தட்டம்மை, ஃப்ளூ, எபோலா, நிமோனியா போன்ற இன்னபிற அதிகமாக மக்களைப் பாதித்த நோய்களை பார்த்திருக்கிறோம், சமாளித்திருக்கிறோம். அதையெல்லாம் எளிமையாக சமாளிக்க முடிந்ததற்கு காரணமும் இருக்கிறது. இந்த மாதிரியான நோய்த்தொற்றுக்கள் ஏற்பட்டால், உடனடியாக அதன் அறிகுறிகளை உடலில் வெளிப்படுத்தத் தொடங்கிவிடும். ஆனால், இந்தக் கொரோனா நோய்த்தொற்று ஏற்பட்டாலும், அதன் அறிகுறிகளை உடலில் வெளிக்காட்ட இரண்டு வாரங்களுக்குமேல் ஆகும். அதுதான் இதிலிருக்கிற முக்கியமான சிக்கலே. கொரோனா நோய்த்தொற்று உண்டானதற்கான அறிகுறிகளை வெளிக்காட்டுவதற்கு முன்பாகவே நம்மையுமறியாமல், நம்மை சார்ந்தோர் அனைவருக்கும் பரப்பிவிடுகிறோம். இதனால்தான், ஒருவருக்கு கொரோனா நோய்த்தொற்று உண்டானால், கடைசியாக அவர் எங்கெல்லாம் பயணம் செய்தார்.. யாரெல்லாம் உடனிருந்தார்கள்.. என மருத்துவர்கள் கேட்பதற்கு காரணம். இப்போது, சமீபத்தில் டெல்லியில் ஒரு கலந்தாய்வு கூட்டத்திற்கு சென்று வந்ததால் கொரோனா நோய்த்தொற்றினால் பாதிக்கப்பட்ட நண்பருடன் பயணித்த, மற்ற இஸ்லாமிய நண்பர்களையும் பரிசோதித்துக் கொள்வதற்கு அரசு அறிவுறுத்துவதும் இதன் காரணமாகத்தான்.

இப்போ என்னதான்டா சொல்ல வர..? என நீங்கள் கேட்பது புரிகிறது. அம்மை நோய்கள் உண்டாகும்போது பாதிக்கப்பட்ட நபரைத் தனிமைப்படுத்தி, வீட்டுக்குள் யாரையும் அனுமதிக்காமலும், நாமும் மற்றவர்களின் வீட்டுக்குச் செல்லாமலும், குடும்பத்தோடு தனித்தே இருப்பது நாம் அனைவரும் அறிந்தவொன்றே. சில நேரங்களில், நோயின் தீவிரம் அதிகமாக இருக்கும்போது மாரியம்மன் மாதிரியான கோவில்களுக்கு பாதிக்கப்பட்ட நபரை அழைத்துச் சென்று, தனித்திருக்க செய்ததும் நினைவிருக்குமென நினைக்கிறேன். இதெல்லாம் பாதிக்கப்பட்டவரிடமிருந்து மற்றவருக்கு அம்மை நோய் எக்காரணங் கொண்டும் பரவாமல் தடுப்பதற்கு செய்த உத்திகள். இதையேதான் நாம் இப்போது இந்த கொரோனா வைரஸ் நோய்த்தொற்றை பரவாமல் தடுப்பதற்கும் செய்ய வேண்டியது. பாதிக்கப்பட்டோமோ இல்லையோ, முடிந்தவரை யாரையும் வீட்டுக்குள் அனுமதிக்காமலும், நாமும் வெளியில் செல்லாமல் தனித்திருப்பதும், இந்த இக்கட்டான சூழலில் மிக மிக மிக மிக மிக மிக... அவசியமான ஒன்று.

இந்த மாதிரி நான் சொன்னதைக் கேட்டு.. மன்னிக்கவும், நம் அரசாங்கம் சொன்னதைக் கேட்டு, வீட்டுக்குள்ளேயே தனித்திருந்தால் நூறு சதவீதம் உயிர்ப் பிழைத்திருக்க வாய்ப்புள்ளது. அப்படி நாம் உயிர்ப் பிழைத்திருந்தால், சுபயோக சுபதினத்தில், சுற்றமும் நட்புமாக ஒன்றுக்கூடி, கைக்குலுக்கி, சட்டையில் சளியை துடைத்தபடி கட்டியணைத்து, முத்தமிட்டு, சில தும்மல்களையும் தைரியமாக தும்மி, மகிழ்ச்சியோடு களித்திருப்போம். அதுவரை, தனித்தே இருப்போம்.

“போங்கடா.. போய்ட்டு வீட்டுக்குள்ளயே இருங்கடா பக்கிகளா.. என்னைய பயமுறுத்தறாய்ங்களே சாமி....“ இப்பவும் மைண்ட் வாய்ஸ்தான், நானில்லை. செல்வா எஸ்கேப்....!

   #StayHome                #StaySafe             #CoronaAwareness

கொரோனா: தனித்திருக்க வேண்டிய நேரம்

“அரசின் அறிவுரைகளை முறையாகக் கடைப்பிடித்து, வீட்டிலேயே பாதுகாப்பாக இருக்கிற ஒவ்வொரு இந்தியக் குடிமக்களுக்கும், மனித இனத்தின் சார்பாக என் நன்றிகளை இங்கு சமர்ப்பிக்கிறேன்“

கொரோனா வைரஸ் பரவுவதை தடுக்க, அரசு பல கட்டுப்பாடுகளையும் விதிமுறைகளையும் வகுத்து வருகிறது. ஆனாலும், நம் மக்கள் கேட்பதாக இல்லை. இன்னமும் வெளியில் வந்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். வெளியே ஏன் வருகிறீர்கள்? என காரணம் கேட்டால், கண்டிப்பாக எல்லோரிடமும் ஒரு காரணம் இருக்கும். அது சரியான காரணமாகவும் இருக்கலாம்; தவறான காரணமாகவும் இருக்கலாம். இப்போது காரணத்தையும் அதற்கான நியாயத்தையும் நிலைநாட்டும் நிலையில் நாம் இல்லை. வெளியில் சுற்றுவதற்கு காரணத்தையும், அதற்கான விளக்கத்தையும் கொடுப்பதை விட்டுவிட்டு அரசாங்கத்தின் அறிவுரைகளை முடிந்தளவு கடைப்பிடிக்க முயலுவதே சரியான செயலாக இருக்கும். சில நேரங்களில் தவிர்க்கமுடியாத காரணங்களால் சிலர் வெளியே வர நேரிடலாம். அதை நம் யாராலும் தவிர்க்கவும் முடியாது. இதில் உண்மை என்னவெனில், தேவைக்காக வெளியில் வருபவர்களைவிட தேவையில்லாமல் வெளியில் சுற்றுகிறவர்களே அதிகம். “என் உடம்புக்கு எதுவும் ஆகாது; வைரம் பாய்ந்த உடம்பு“ என வாயிலேயே வடை சுடுவோருக்கும், மண்டையில் பலவண்ணங்களில் நிறமியைப் பூசிக்கொண்டு வண்டியில் சுற்றும் புள்ளைங்களுக்கும், மனித இனத்தின் சார்பாக சில விளக்கங்களை அளிப்பதற்கு நான் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன். இந்தப் பதிவின் நோக்கம், கண்டிப்பாக யார் மனதையும் புண்படுத்துவதும், பயமுறுத்துவதும் அல்ல; மாறாக, தேவையில்லாமல் இன்னமும் வெளியில் சுற்றிக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு இந்த கொரோனா வைரசின் தீவிரத்தை கொஞ்சமாவது புரிய வைப்பதற்கான ஒரு சிறிய முயற்சியே.

ஆல்பர்ட் ஆலென் பேர்ட்லெட் (Albert Allen Bartlett) என்கிற இயற்பியல் விஞ்ஞானி, மக்கள் தொகைப் பெருக்கத்தினை விளக்குவதற்காக, பாக்டீரியாவை வைத்து ஒரு ஆராய்ச்சியை செய்தார். அந்த ஆராய்ச்சியின் பெயர் பேர்ட்லெட் குவளை சோதனை (Bartlett Beaker Experiment). இந்தச் சோதனையின் நோக்கம், மக்கள் தொகைப் பெருக்கம் எப்படிக் கட்டுக்கடங்காமல் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை விளக்குவதாகும். இந்தச் சோதனையைப் பயன்படுத்தி, கொரோனா வைரசினால் உண்டாகிற தொற்றுநோய், நாளுக்கு நாள் எப்படி மனிதர்களிடையே அதிகளவு பரவுகிறது என்பதைப் பார்ப்போம். சோதனையின் முடிவு கண்டிப்பாக உங்களுக்கு அதிர்ச்சியை உண்டாக்கும் என்பதில் எனக்கு எந்தவித சந்தேகமும் இல்லை.

இப்போது, நேரம் சரியாக 11:00 மணி என்று வைத்துக் கொள்வோம். ஒரு கண்ணாடிக் குவளையை (Beaker) எடுத்து, அதனுள் ஒரு கொரோனா வைரஸ் போன்றதொரு நுண்ணுயிரியை போட்டு விடுவோம்.

கடிகாரம் 11:01 மணியை தொடும்போது ஒரு வைரஸ், இரண்டாகி இருக்கும். 11:02-ல் இரண்டு, நான்காகி இருக்கும். 11:03-ல் நான்கு, எட்டாகி இருக்கும். 11:04-ல் எட்டு, பதினாறாகி இருக்கும். 11:05-ல் பதினாறு, முப்பத்திரண்டாகி இருக்கும். இப்படியே இந்த வைரஸ் படிப்படியாக ஒவ்வொருமுறையும் இரண்டு மடங்காகிக் கொண்டே போகும்.

மெல்ல மெல்ல வளர்ந்துக் கொண்டிருந்த இந்த கொரோனா வைரசின் வளர்ச்சி, கடிகாரம் 11:54-ஐ தாண்டும்போது கட்டுக்கடங்காமல் மிகவும் வேகமாக இருக்கும். 11:59 மணியாகும்போது அபரிமிதமான வளர்ச்சியால் குவளையானது வைரஸால் பாதியளவு நிரம்பியிருக்கும். 12:00 மணியை தொடும்போது, ஒரே நிமிடத்தில் குவளை முழுவதுமாக நிரம்பிவிடும். இதில் நாம் புரிந்துக் கொள்ள வேண்டிய விசயம் என்னவெனில், 11:54-ஐ தாண்டும்வரை மெதுவாக இருந்த இந்த வைரசின் வளர்ச்சி, 11:54-ஐ தாண்டியவுடன் கட்டுக்கடங்காமல் மாறிவிட்டது. அதே மாதிரி, முதல் பாதியளவு நிரம்ப 59 நிமிடங்கள் தேவைப்பட்டது. ஆனால், இரண்டாம் பாதி நிரம்ப சரியாக 1 நிமிடம் மட்டுமே தேவைப்பட்டது. நாம் தாமதிக்கிற, அலட்சியப்படுத்துகிற ஒவ்வொரு நிமிடமும், நாம் அழிவை நோக்கி நகர்வதற்கான வேகத்தை அதிகப்படுத்துகிறது. கொரோனா வைரஸின் வளர்ச்சியில் இருந்த வேகத்தைப் போலவே, அது பரவும் வேகமும் இருக்கும். அதற்கான காணொளி விளக்கமும் கீழேக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

அந்தக் குவளைதான் இந்த உலகம். அதில் போடப்பட்ட ஒரு வைரஸ்தான் ஒரு தனிமனிதன். ஒரு தனிமனிதனின் முன்னெச்சரிக்கை இல்லாத போக்கு, இந்த மொத்த உலகத்தையும் ஆபத்தில் தள்ளிவிடும். நாம் இப்போது 11:54-ஐ தாண்டும் நிலையில் இருக்கிறோம். இப்போதே நாம் சரியான முயற்சிகளில் ஈடுபட்டு, கொரோனா வைரஸ் பரவும் வேகத்தை கட்டுப்படுத்தாமல் போனால்... இந்த மனித இனத்தின் பேரழிவை யாராலும் தடுக்கவே முடியாது. வரலாற்றின் பக்கங்கள், “டைனோசர்கள் வாழ்ந்த காலம்“ என தாங்கியிருப்பதைப் போல, “மனிதர்கள் வாழ்ந்த காலம்“ என தாங்கி நிற்கவும் நேரிடும். இது நாம் விழித்துக் கொள்ள வேண்டிய நேரம். கடிகாரம் 11:54-ஐ தாண்டிவிட்டால், நாம் எல்லோருமே உயிர்ப் பிழைத்திருப்பது கடினம்தான். வைரம் பாய்ந்த உடம்பெல்லாம், வைரஸ் பாய்ந்த உடம்பாகிவிடும்.

ஒரு மாபெரும் காட்டை அழித்துவிட, ஒரு சின்னஞ்சிறிய தீப்பொறியே போதுமல்லவா? இதற்கு, சமீபத்தில் நாள் கணக்கில் எரிந்து சாம்பலான அமேசான் காடுகளே சாட்சி. அந்தச் சிறிய தீப்பொறினால் காடு எப்போதோ தீப்பிடிக்கத் தொடங்கிவிட்டது. தீ மேலும் பரவாமல் தடுப்பதும், தடுக்காமல் போவதும் நம் ஒவ்வொருவரின் கையிலும் இருக்கிறது. காட்டுத் தீயை அணைப்பது கடினம்தான். ஆனால், முடியாதென்று கிடையாது. இதே மாதிரிதான், கொரோனா வைரஸ் பரவுவதை தடுப்பது கடினமாக இருந்தாலும், தனித்திருந்து அரசின் ஒவ்வொரு வழிமுறைகளையும் கடைப்பிடித்து முயன்றால் கண்டிப்பாக நம்மால் முடியும்.

இல்லை.. இல்லை... நீ சொல்வது நம்பும்படியாக இல்லை. இதெல்லாம் முழுக்க முழுக்க வதந்தி.. என்னை பயமுறுத்த நினைக்கிறாய்.. என இந்தப் பதிவுக்கு மாற்றுக் கருத்து தெரிவிக்க விரும்பினால், நாம் சொர்க்கத்திலோ அல்லது நரகத்திலோ சந்திக்க நேர்ந்தால் அப்போது விவாதிப்போம். அதுவரை, அரசாங்கத்தின் அறிவுரைகளை முடிந்தளவு கடைப்பிடிக்க முயலுவோம். நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதே, நாட்டைப் பாதுகாப்பதாகும்.

Source: 

https://www.worldpopulationbalance.org/understanding-exponential-growth

#StayHome   #StaySafe   #CoronaAwareness   #Tamil