சாம்பலாய் எரிந்த காடு

 ஒரு எளிமையான தத்துவத்தை புரிந்துக்கொள்ளுதல் நினைப்பதுபோல அவ்வளவு எளிமையில்லை. நுட்பங்களை உச்சிமுகர ஒரு பேரனுபவம் தேவையாய் இருக்கிறது. பேரனுபவத்திற்கும் புரிதலுக்கும் ஒரு மகா மட்டமான ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்ந்து தீர்த்திருக்க வேண்டும் அல்லது பணயம் வைக்க வேண்டும். இன்னதுதான் இது, இதன் மூலம் இதுதான், இப்படி நிகழ்ந்திருந்தால் இப்படித்தான் என ஒருபோதும் முன்னறிவிக்கை கிடைப்பது கிடையாது. ஓடும் படகைப் போல பாதையிலிருந்து திரும்பவேண்டிய அல்லது திசைமாற வேண்டிய சூழலேற்படின் திரும்பியாக வேண்டும். பாதையில் பயணிப்பதை பின் பார்த்துக் கொள்ளலாம். உயிர்த்திருத்தல்தான் இந்த பேரியியற்கையின் ஆதிப்புள்ளி.

திரும்புதல் சாத்தியமற்றது என்றானபோதும் ஒரு போருக்கு முன்னான வீரனைப்போல, புயலிலும் பூக்களைத் தாங்கி நிற்கும் ஒரு மெல்லிய செடியைப்போல, இறுதிச் சொட்டு தீர்ந்திடினும் தன் எச்சங்களை, தன் தொடர்ச்சியை மீதம் வைத்து செல்லும் மீன்களைப் போல, தன்னைத் தேட யாருமில்லை, தனக்காக ஏதுமில்லை என்றறிந்தப் பின்னும் இன்னொருமுறை தற்கொலைக்கு முயலும் முயற்சியை ஒத்திப்போட்டு தன் பழைய நிலைக்கு திரும்பும் தனிமையாளனைப்போல வாழ்க்கையின்மீதும், வாழ்தலின்மீதும் துளியளவு காதலேனும் தேவையாய் இருக்கிறது. இந்த வாழ்க்கையானது எத்தனை கொடூரமானதாக இருந்தாலும் ஒரு புன்முறுவலோடு மீண்டும் துவங்குதல் அவசியமாகிறது. யாருக்கும் தன் பயணத்தை முடித்துக் கொள்ள இங்கே விதிக்கப்படவில்லை. ஏதோவொடு வடிவத்திலோ, வடிவமற்றோ பயணித்துக் கொண்டேதான் இருக்கிறது இந்த மொத்த பிரபஞ்சமும்.

தனித்தவொன்றென்று எங்குமே எதுவுமே இல்லை. ஒன்றை இன்னொன்றும், இன்னொன்றை இன்னொன்றும் சார்ந்திருக்க வேண்டியிருக்கிறது; பழிக்க வேண்டியிருக்கிறது; சண்டையிட வேண்டியிருக்கிறது; காயப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது; காதலிக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஒருபோல இருப்பினும் சில வெட்டுக்கள் குணப்படுத்துவதற்கும், சில வெட்டுக்கள் கொன்றழிப்பதற்கும் விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதுதான் இந்தப் பேரியியற்கையின் சாராம்சம். முட்டாள் மனங்கள் எல்லாவற்றிற்கும் காரணமிருப்பதாய் தேடுகிறது. காரணங்கள் எல்லா நேரங்களிலும் இருப்பதில்லை. எலிக்கும் பூனைக்குமான, பாம்புக்கும் கழுகுக்குமான, மானுக்கும் புலிக்குமான உறவுமுரண் உயிர்த்திருத்தலுக்கான வழிகளைத்தான் காட்டுகிறது. எதன்மீதும் எதற்கும் பகையாட கற்றுத் தரவில்லை. ஒன்றை இன்னொன்று உயிர்த்திருத்தலுக்காக கொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. கொன்றதால் எதுவுமிங்கே முழுமையாய் அழிந்தும் போய்விடவில்லை. சாம்பலாய் எரிந்த காடுகள் மீண்டும் ஒரு பச்சையிலையை துளிர்ப்பதைப் போல, ஒவ்வொன்றும் தன்னை வேறொரு வகையில் மீண்டும் மீட்டமைத்துக் கொள்கிறது; மீட்டமைத்துக் கொண்டேயிருக்கும். அறிவுள்ளவைகள்தான் இதெல்லாம் புரியாமல் தன்னை குழம்பிக் கொண்டு, நகர முடியாமல் ஒரே புள்ளியில் சிக்கிக் கொள்கிறது.

எப்படி ருசிக்கப்படுகிறதென்பதில்தான் பிரச்சனையே துவங்குகிறது. பெருங்காமத்தின் இன்பத்தை முழமையாய் லயித்திட இடையிடையே சில நிறுத்தங்களும் நிதானங்களும் அவசியமாகிறதைப்போல, இந்த கேடுகெட்ட வாழ்க்கையின் நுண்மைகளை, கொடைகளை, சுகந்தங்களை உச்சிமுகர ஸ்தம்பித்துப் போதல் அல்லது வெறுத்துப் போதல் அவசியமாகிறது. சமயங்களில் உண்டாகுமிந்த வெறுமையானது வாழ்க்கையின் ருசியைக் கூட்டுவதற்கு கலக்கப்பட்ட உப்பைப் போன்றது. தனித்து ருசித்தால் உவர்ப்பாக இருந்தாலும், ஒட்டுமொத்தமாக ருசித்தோமானால் மெய்மறக்கச் செய்யும். இரசனையான புலன்களுக்குத்தான் இந்த கேடுகெட்ட வாழ்க்கையினுள்ளும் புதைந்துக் கிடக்கிற அழகியலின் இதுவரை காணாத பரிமாணங்கள் தென்படும். கோடாரியின் ஆவேசமான வெட்டுக்கள் எல்லா நேரங்களில் மரங்களை சாய்ப்பதற்கு மட்டுமேயில்லை, செதுக்குவதற்கும்தான். எதுவாயினும் மரமெப்போதும் தன்னை தயாராகவே வைத்திருக்கிறது. பூத்தபின் உதிர்வதற்கும், உதிர்ந்தபின் பூப்பதற்கும் வாழ்க்கையின்மீது எப்போதும் ஒரு பிடிமானம் அவசியப்படுகிறது. இந்தப் பிடிமானம்தான் நம் எல்லோரின் தேவையும் கூட.

 

 

யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்

“ஏதாச்சும் போத ஒன்னு

எப்போதும் தேவை கண்ணா

இல்லாட்டி மனுசனுக்கு சக்தி இல்ல

தாய் பாலும் போத தரும்

சாராயம் போத தரும்

ரெண்டையும் பிரித்தறிய புத்தியில்ல‌“

உண்மைதான். மனிதனுக்கு வாழும் காலம் வரை எப்பொழுதுமே ஏதோவொரு போதை, ஏதோவொரு விதத்தில், யாரோ ஒருவரிடமிருந்தோ, ஏதோ ஒன்றிடமிருந்தோ தேவைப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. அந்த போதை, எந்த போதை என்பதும், எதிலிருந்து பெறப்பட வேண்டுமென்பதும் அவரவரின் தனிப்பட்ட விருப்பத் தேர்வாக இருக்கிறது. என்னுடைய தனிப்பட்ட தேர்வாக என்னையும் போதையில் மயக்குகிற பல விசயங்கள் உண்டு. அதில் முக்கியமான மூன்று விசயங்கள் எதுவெனின் வாசித்தல், எழுதுதல் மற்றும் பேசுதல் என்பேன். உங்களால் நம்பும்படியாக இல்லையென்றாலும், இதுதான் உண்மை. இதில் என்னை அதிகமாக போதையில் ஆழ்த்தி, தன்னிலையை மறக்கச் செய்து, பரவச நிலையில் திளைக்கச் செய்கிற ஆகச்சிறந்த போதை, பேச்சுப் போதைதான். தாயின் கருவிலிருந்த காலத்திலிருந்து இன்று வரை அந்த ஆகசிறந்த பேச்சுப் போதையில் மயங்கி, மீளாத மயக்கத்திலேயே கிடக்கிறோம். அது தருகிற இன்பமோ அத்தனை அலாதியானது. அதில் மூழ்கிக் கிடப்பதோ அத்தனை ஆனந்தமானது. அந்த அலாதியை, ஆனந்தத்தை நாம் அனைவருமே அனுபவித்து இருக்கிறோம், அனுபவித்துக் கொண்டும் இருக்கிறோம்.

போதைப் பொருள் தயாரிக்க கையாளப்படுகிற முறையைப் பொறுத்தும், தயாரிக்கப் பயன்படுத்துக்கிற பல்வேறு வகையான மூலப்பொருட்களைப் பொறுத்தும், மூலப்பொருட்கள் விளைந்த சூழலைப் பொறுத்தும், அதன் மயக்கும் தன்மையின், போதையூட்டும் தன்மையின் வீரியம் மாறுபடும். அதைப் போலவே இந்த பேச்சுப் போதையும் பேசப்படுகிறவரைப் பொறுத்தும், கேட்கப்படுகிறவரைப் பொறுத்தும், பேசப்படும் பொருளைப் பொறுத்தும், பேசப்படுகிற சூழலைப் பொறுத்தும், அந்த மாயை நிலையின், அந்த மயக்க நிலையின் தன்மையின் ஊடுருவல் மாறுபடும்.

இணையத்தில் அதிகம் போதைத் தரக்கூடிய சிறந்த ஐந்து போதைப் பொருட்கள் எதுவென தேடியபோது ஹெராயின், கொக்கைன், நிக்கோட்டின், ஸ்ட்ரீட் மெதடோன், பார்பிட்டுரேட்ஸ் என பட்டியலை நீட்டியது. என்னைக் கேட்டால் அந்தப் பட்டியலின் முதலிடத்தில் ஆகச்சிறந்த இந்த “பேச்சு போதை“யை சேர்க்கச் சொல்லி, நிச்சயம் சண்டையிடுவேன். ஏனெனில், பேச்சில் மயங்கியதில் கோவணத்தையும் சேர்த்து இழந்தவருமுண்டு, கோடீஸ்வரராக வாழ்ந்தவருமுண்டு. பேச்சுக்களால் ஒருவரை மயக்கி, ஆக்கப் பாதைக்கு அழைத்துச் செல்லவும் முடியும்; அழிவுப் பாதையில் தள்ளிவிடவும் முடியும். இதற்கு இதுவரை நாம் கண்ட அனைத்து வரலாற்று நிகழ்வுகளுமே சாட்சியாகும்.

இந்த ஆகச்சிறந்த பேச்சுப் போதையில் இசையை கலந்து இன்னும் உயிர்ப்பூட்டி, அகிலத்திலுள்ள அனைத்து மக்களையும் மயக்கி, ஆக்கப்பாதையில் கூட்டிச்செல்ல நினைத்த மார்கோனியின் அற்புதமான கண்டுபிடிப்புதான் வானொலி. முதன்முதலில் வானொலி சேவையானது அமெரிக்காவில் 1905-1906-ஆம் ஆண்டில் பேச்சு மற்றும் இசை சார்ந்தும், 1920-1923-ஆம் ஆண்டில் வணீகம் சார்ந்தும் சோதனை முயற்சியாக ஒலிபரப்பப்பட்டது. இதே காலவெளியில் நம் இந்தியாவின் அஞ்சல் மற்றும் தந்தி துறையானது, 1921-ஆம் ஆண்டில் “டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா“ நிறுவனத்துடன் இணைந்து சோதனை ஒலிபரப்பை நிகழ்த்தி, வெற்றியும் கண்டது. பின்னர், இந்த வானொலி சேவையானது படிப்படியாக வளர்ந்து, அகிலம் முழுவதும் தன் கிளைகளை பரப்பி, இன்று காற்றோடு கதை கதையாய் பேசி, போதையில் மயங்கிக் கிடக்கிறது.

தனக்கென்று எந்தவித வாழ்வியல் முறைகளுமில்லாமல், எந்தவித அறிவுசார்ந்த மேம்பாடுமில்லாமல், காட்டில் கண்டபடி விலங்குகளோடு விலங்குகளாக வாழ்ந்துக் கொண்டிருந்த ஆதிமனிதனுக்கு “சிக்கி முக்கி“ கல்லில் எழுந்த ஒரு துளி தீப்பொறியானது அவனின் வாழ்வியலை தலைகீழாக மாற்றியமைத்தது. அந்த தீப்பொறிதான் அவனை அனைத்து விலங்குகளிடமிருந்தும் வேறுபடுத்தி, அதிகாரத்தின் தளத்திற்கு நகரச் செய்து, ஆளுமையை வளர்த்து, நாகரீக வளர்ச்சிக்கு வித்திட்டது. ஆதிமனிதனுக்கு கிடைத்த அந்தவொரு துளி தீப்பொறியைப் போல, இன்று நாம் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிற ஏராளமான தொழில்நுட்ப மேம்பாட்டுக் கருவிகளின் தொடக்கக் கால ஆதிப்புள்ளி இந்த வானொலி கண்டுபிடிப்புதான். அந்த சிறுபுள்ளி அளவிலான தீப்பொறிதான், காலப்போக்கில் பெரும் காட்டுத்தீயாக வளர்ந்து, சைகை முறையின் பரிமாணத்தை மாற்றி, சைகையில் பேசிக்கொண்டிருந்த மனிதனை சைகை வழியாக பேச கற்றுக் கொடுத்திருக்கிறது.

ஆகச்சிறந்த இந்த பேச்சுப் போதையை கடல் கடந்து, காடு மலைகள் கடந்து, கண்டம் கடந்து, காற்று வெளிகள் எல்லாம் கடந்து, யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிரென அனைத்து மக்களிடத்திலும் கொண்டு சேர்ப்பதற்கான முன்னெடுப்புகளை முதன்முதலில் எடுத்த மார்கோனி மாதிரியான இன்னபிற அறிவியலாளர்கள் அனைவருமே நவீன கால கணியன் பூங்குன்றனார்கள் என்றே தோன்றுகிறது.

குறிப்பு:

இலக்கியா அறிவுசார் சமவெளியின் கட்டுரைப் போட்டிக்காக எழுதியது.

நிம்மதி பெருமூச்சு

நேற்றைக்கு

முடிக்கப்பட வேண்டிய

வேலைகளின் கைகள்

நிகழ்காலத்திலும் நீளுகிறது.

நிகழ்காலத்தில்

முடிக்கப்பட வேண்டிய

வேலைகளின் கால்கள்

நாளைக்கு நகர்கிறது.

நாளையை

நோக்கி நகர்ந்ததில்

நாளொன்று குறைந்தது;

நானுமதில் குறைந்தேன்.

நாளை

இனி வராமல் போனால்..?

நானும்

அங்கு இல்லாமல் போனால்..?

சோம்பேறியிவன்

விட்டதை முடிப்பார் யாரோ..?

இதுநாள்வரை

மிச்சம் வைத்ததை

சொச்சமில்லாமல் முடித்துவிட

பட்டியலிட துவங்கினேன்.

நீண்ட பட்டியல்

நிறைவுற்ற பொழுதில்

மீண்டுமொரு நாள்

மின்னலாய் காணாமல் போனது;

கழுதையின் கனமோ

காலத்தையும் தாண்டிக் கனத்தது.

நான்

நேற்றில் இருந்தால்

கடிகாரம்

இன்றைக் காட்டுகிறது.

நான்

இன்றில் இருந்தால்

கடிகாரம்

நாளையைக் காட்டுகிறது.

நான்

நாளையில் இருந்தால்

கடிகாரம்

பயத்தைக் காட்டுகிறது.

கடிகாரத்தோடு

போட்டிப் போட்டே

காலம் கழிந்துவிடுமோயென

கண்டதை நினைத்து

கவலைப்பட்ட கணத்தில்

நான் நேற்றே இறந்தது

நினைவுக்கு வந்தது.

நிம்மதி பெருமூச்சுவிட்டு

நிகழ்காலத்தில் தொடர்ந்தேன்.